by Bledar Feta and Apostolis Karabairis, EKEM/CSIS

The curtain rose on the latest act of Balkan diplomacy: the advisory opinion of the International Court of Justice (ICJ) on the legality of Kosovo’s proclamation of independence in 2008 was announced at 15:00 CET on Thursday, July 22. Contrary to what had many expected, the Court did not come up with a Solomon’s judgment that might prove equally (un)satisfactory for both sides; rather, it produced a clear winner and a loser.

In its ruling the ICJ stated that the February 2008 declaration of independence by the Kosovo Assembly violated neither the international legal order nor the United Nation Security Council Resolution 1244. In September 2008 the Court was asked by the United Nations General Assembly to give its advice on a question put forth by Serbia, which inquired “whether the declaration of independence by the provisional self-ruling institutions of Kosovo was in line with international law.” Resorting to the ICJ was a shrewd diplomatic stroke by Belgrade, through which it bought time and slowed international momentum toward recognition of Kosovo for over two years. Pristina and Belgrade are engaged in a battle on the world stage to draw countries into their respective camps. Ultimately, Serbia’s attempt to outmaneuver Kosovo through the ICJ laid in ruins, leading to one of the most important victories of Kosovar Albanians in the international arena.

Stavros Kourtalis - Gerasimos Tsourapas

της Έλενας Λαζάρου ¹

«Καμία χώρα δεν ξεφεύγει από το πεπρωμένο της και, ευτυχώς ή δυστυχώς, η Βραζιλία είναι καταδικασμένη σε μεγαλεία»² .

Στις 24 Απριλίου 2010, τα βραδινά νέα του ΑΝΤ1 παρουσίασαν ένα στιγμιότυπο από την συνάντηση του Υπουργού Οικονομικών, Γιώργου Παπακωνσταντίνου, με τον Βραζιλιάνο ομόλογό του, Guido Mantega, μέσα στα πλαίσια της συνεδρίας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ουάσινγκτον.  Ο τίτλος του ρεπορτάζ ήταν: «Βραζιλία: Η Γερμανία της Λατινικής Αμερικής».  Σύμφωνα με τον ελληνικό και ξένο τύπο ο σκοπός της συνάντησης Mantega-Παπακωνσταντίνου ήταν διττός: από την μία η Ελλάδα ζήτησε την υποστήριξη της Βραζιλίας στην ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης του ΔΝΤ και την ενεργοποίηση του ζητούμενου πακέτου βοήθειας το συντομότερο δυνατόν (ΑΝΤ1, 24/04/2010). Από την άλλη, πιστός στο μοντέλο εξωτερικής πολιτικής του Προέδρου Inacio Lula da Silva, ένα μοντέλο που προωθεί την παρέμβαση της Βραζιλίας ως σημαντικής αναδυόμενης δύναμης  στα κρίσιμα θέματα της διεθνούς πολιτικής και οικονομικής σκηνής, ο Βραζιλιάνος Υπουργός Οικονομικών συμβούλευσε τον Έλληνα ομόλογο του βασιζόμενος στην εμπειρία της Βραζιλίας η οποία ξεπέρασε επιτυχώς την δική της κρίση του 1999. Σύμφωνα με τα ΜΜΕ της Βραζιλίας ο κ. Mantega υποσχέθηκε να στηρίξει την Ελλάδα (Agencia Estado Sao Paulo, 24/04/2010).

του Θεόδωρου Τσακίρη,
Ειδικό σε θέματα Ενέργειας,
Ερευνητή στο πρόγραμμα US-Greece Task Force 'Transforming the Balkans'

Το άρθρο είναι δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα του EurActiv Network (www.euractiv.com)

Despite the participation of most Balkan states in the two major rival projects of the EU's Southern Gas Corridor Strategy (Nabucco and the Turkey-Greece-Italy Pipeline), their natural gas security interests are best served by the construction of three cheaper, smaller-scale and more readily deliverable interconnectors, writes Dr. Theodoros Tsakiris, an energy expert at the Hellenic Centre for European Studies (EKEM) and a member of the US-Greece Task Force on Transforming the Balkans.

Ολόκληρο το άρθρο είναι διαθέσιμο εδώ

Του Bledar Feta, Junior Researcher,
US-Greece Task Force “Transforming the Balkans”.

Αντίθετα οι επικριτές του Αλβανού πρωθυπουργού στο εσωτερικό της χώρας έχουν διαφορετική άποψη. Τον κατηγορούν ότι δίνει περισσότερη σημασία στην ολοκλήρωση μιας τεχνικής διαδικασίας από την επίλυση του εσωτερικού πολιτικού προβλήματος, ενός προβλήματος με απρόβλεπτες συνέπειες σε πολλούς τομείς. Ορισμένοι δε αναλυτές θεωρούν ότι αγνοεί τις επιπτώσεις της αλβανικής πολιτικής κρίσης στην τελική απόφαση των Βρυξελλών.