|
Το Ελληνικό Κέντρο Ευρωπαϊκών Μελετών (ΕΚΕΜ), στη διάρκεια της πολύχρονης πορείας του, διαδραματίζει ενεργό ρόλο στην προώθηση της ευρωπαϊκής ιδέας. Από τους κύριους σκοπούς της αποστολής του αποτελεί η ενημέρωση των Ελλήνων πολιτών σχετικά με τη σύγχρονη ευρωπαϊκή πραγματικότητα, καθώς η χώρα μας βρίσκεται στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας το ΕΚΕΜ ενδιαφέρεται για την προβολή θέσεων και απόψεων, οι οποίες αναφέρονται στην εξέλιξη του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Βασική επιδίωξη του Κέντρου είναι να αποτελέσει δίαυλο επικοινωνίας θέσεων και προτάσεων για την προοπτική της Ευρώπης και να ξεκινήσει ο διάλογος σε θέματα, τα οποία οι καθημερινές εξελίξεις καθιστούν επίκαιρα. Αυτός είναι και λόγος που εγκαινιάζεται η νέα ενότητα ΔΙΑΛΟΓΟΣ στην ανανεωμένη ιστοσελίδα του Κέντρου. Παρακαλούμε, στείλετε τα άρθρα σας και τις απόψεις σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
ΑΡΘΡΑ
Τα άρθρα εκφράζουν τις απόψεις των συγγραφέων τους
|
|
Μαρία Λιανού
ΠΜΣ «Ευρωπαϊκές και Διεθνείς Σπουδές»,
Σχολή ΝΟΠΕ, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης,
Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
The financial crisis that hit global economy since the late summer of 2007 is the worst in post-war economic history. It affected the European Union showing the need for real economic governance in Europe through the convergence of fiscal policies. Up to now, there is economic administration only in the monetary section. The need for economic governance has two aspects: firstly, it is a political choice for the confrontation of the economic problem, and secondly, it is an economic demand for the effective use of economic assets (through coherence policies).
|
|
Συνέχεια
|
|
Αγγελική Ματσούκη
Μεταπτυχιακή φοιτήτρια του Π.Μ.Σ. «ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ»
ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
ΣΧΟΛΗ ΝΟΜΙΚΩΝ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ & ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ
ΤΜΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ & ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
H αύξηση της βίας, των ναρκωτικών και της ανασφάλειας αναπτύσσονται με ταχύτατους ρυθμούς στη Λατινική Αμερική από τη στιγμή που εδραιώθηκε η δημοκρατία σε αυτήν την περιοχή του πλανήτη, γεγονός που απαιτεί διεθνή παρέμβαση για την εξάλειψη τέτοιων φαινομένων, που ωστόσο διαφέρει από τον προσανατολισμό της ΕΕ προς την ανάπτυξη και τη φιλοστρατιωτική προσέγγιση των ΗΠΑ. Η Λατινική Αμερική έχει εκ νέου βυθιστεί στο χάος. Το πραξικόπημα στην Ονδούρα το 2009, η πόλωση ανάμεσα στους αυτόχθονες και μη στη Βολιβία, η ένοπλη διαμάχη στην Κολομβία, η ανασφάλεια που επικρατεί στην Κεντρική Αμερική και τη Βενεζουέλα, ο δεσποτισμός στην Κούβα και ο πόλεμος των καρτέλ των ναρκωτικών στο Μεξικό, που το 2009 κατέληξε σε 8.000 θανάτους επιβεβαιώνουν τα υψηλά ποσοστά βίας που αγγίζει αυτή η περιοχή.
|
|
Συνέχεια
|
|
Μαρία Λιανού
ΠΜΣ «Ευρωπαϊκές και Διεθνείς Σπουδές»,
Σχολή ΝΟΠΕ, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης,
Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Η μορφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μοναδική στον κόσμο. Είναι ένα sui generis μόρφωμα, μια οικογένεια Ευρωπαϊκών δημοκρατικών χωρών που συνεργάζονται μεταξύ τους με σκοπό τη βελτίωση του τρόπου ζωής των πολιτών τους και τη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αποτελεί ένα ομόσπονδο κράτος, όπως για παράδειγμα οι ΗΠΑ. Οι χώρες-μέλη της απολαμβάνουν την ανεξαρτησία τους ως κυρίαρχα έθνη. Δεν είναι όμως ούτε απλώς ένας διακυβερνητικός οργανισμός, όπως για παράδειγμα τα Ηνωμένα Έθνη. Τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνενώνουν μέρος των εθνικών τους κυριαρχιών, αποκτώντας μεγαλύτερη συλλογική δύναμη από όση θα είχαν αν ενεργούσαν μεμονωμένα. Η Ένωση αποτελεί παράδειγμα αξιόλογης επιτυχίας, αφού μέσα στην 50χρονη περίπου πορεία της, κατόρθωσε να καθιερώσει την ειρήνη και την ευημερία μεταξύ των πολιτών της, δημιούργησε ένα ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα (το ευρώ) και μια ενιαία αγορά δίχως σύνορα, στην οποία κυκλοφορούν ελεύθερα αγαθά, υπηρεσίες, άνθρωποι και κεφάλαια. Η Ένωση αποτελεί πλέον μεγάλη εμπορική δύναμη και κατέχει παγκόσμια πρωτοκαθεδρία σε τομείς όπως η προστασία του περιβάλλοντος και η αναπτυξιακή βοήθεια. Δεν είναι παράδοξο συνεπώς το γεγονός ότι τα κράτη-μέλη της αυξήθηκαν από 6 σε 27 σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ και άλλες χώρες επιθυμούν να προσχωρήσουν.
|
|
Συνέχεια
|
|
Μαρία Λιανού
ΠΜΣ «Ευρωπαϊκές και Διεθνείς Σπουδές»,
Σχολή ΝΟΠΕ, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης,
Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Η Συνθήκη της Λισαβόνας, μετά και την κάμψη των αντιρρήσεων της Τσεχίας, επικυρώθηκε στις 13/11/2009, δύο χρόνια μετά την υπογραφή της από τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 13/12/2007 και η ισχύς της άρχισε την 1η Δεκεμβρίου 2009.
Ποιες είναι οι προοπτικές που διαφαίνονται για τα προσεχή χρόνια για την Ευρωπαϊκή Ένωση; Ο ενισχυθείς υπερεθνικός χαρακτήρας της Ένωσης θα συνεισφέρει τελικά σε μια ουσιαστική οικονομική και πολιτική ένωση; Η ΕΕ-27, και σύντομα των 28 κρατών όταν ολοκληρωθεί η ενταξιακή πορεία της Κροατίας, θα μπορέσει να λειτουργήσει αποτελεσματικά στο νέο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον;
|
|
Συνέχεια
|
|
Δρ. Θρασύβουλος Ν. Μαρκέτος (Γεωπολιτική της Ευρασίας)
Φεβρουάριος 2010
Το αντικείμενο της παρούσας μελέτης αναφέρεται στο θεωρητικό, όσο και ρεαλιστικό ερώτημα περί του μελλοντικού γεωστρατηγικού προσανατολισμού της Τουρκίας. Επακριβέστερα, θα συζητήσουμε το κατά πόσον η Άγκυρα λειτουργεί στο διεθνή στίβο ως γεφυροποιός μεταξύ του πολιτικού ρεαλισμού της Ουάσιγκτον και της ‘μαλακής ισχύος’ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ή προαλείφεται συμπεριφορά νέο-Οθωμανού εθνικιστή και συνεταίρου της πολιτικής ενεργειακής ασφάλειας της Ρωσίας και του Ιράν. Πράγματι, πέριξ αυτού του ερωτήματος περιστρέφεται η γεωστρατηγική ισορροπία της τάξης πραγμάτων των μεγάλων δυνάμεων κατά τον 21ο αιώνα. Συνέχεια |
|
Την Κυριακή 12 Οκτωβρίου 2008, η ΕΕ συνεδρίασε στο Παρίσι και υιοθέτησε ομόφωνα το σχέδιο Μπράουν για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Στο σχέδιο προβλέπονταν α) κρατικές εγγυήσεις πενταετίας στον διατραπεζικό δανεισμό με στόχο την ενίσχυση της ρευστότητας και την ανάκτηση της εμπιστοσύνης των πολιτών στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, και β) η ισχυρή πολιτική δέσμευση των κρατών μελών για αποφυγή της χρεοκοπίας των ευρωπαϊκών τραπεζών.
Το σχέδιο υιοθετήθηκε απ’ όλα τα κράτη του eurogroup μέσα σ’ ένα κλίμα διάχυτης ομοψυχίας και αποφασιστικότητας. Το αποτέλεσμα ήταν άμεσο. Οι αγορές αντέδρασαν θετικά και οι πολίτες αισθάνθηκαν εμπιστοσύνη στην ευρωπαϊκή ηγεσία. Η Ενωμένη Ευρώπη ανέτρεψε το κλίμα πανικού και πέτυχε μια πρόσκαιρη, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια, σταθεροποίηση των προσδοκιών των πολιτών και των επενδυτών απέναντι στο τραπεζικό σύστημα και κατ' επέκταση την οικονομία.
|
|
Συνέχεια
|
|
Maria Davora
Dissertation thesis:
“Court proceedings in defiance of an arbitration agreement. The complete deletion of the arbitration exception under the Brussels I Regulation regime as an essential prerequisite of the objective towards a high level of judicial cooperation and legal harmony in the European territory.”
Globalization in international business requires a highly harmonized legal framework for the cross border relations between the multilateral parties. On the other hand, simultaneous proceedings in various countries tend to be a common phenomenon in international litigation and arbitration. Συνέχεια |
|
Αθήνα, Αύγουστος 2009
Πέννυ Α. Κονιτσιώτη
Το οικονομικό σύστημα της Ε.E. βασίζεται στην κοινωνική οικονομία της αγοράς όπου η βέλτιστη διάθεση των περιορισμένων πόρων πραγματοποιείται μέσω του μηχανισμού καθορισμού των τιμών. Οι νόμοι της προσφοράς και της ζήτησης εξισορροπούνται βραχυπρόθεσμα μέσω της διαφοροποίησης των τιμών και μακροπρόθεσμα, μέσω της προσαρμογής της ποσότητας της παραγωγής. Ο ανταγωνισμός αποτελεί βασικό συστατικό στοιχείο της οικονομίας της αγοράς: εγγυάται όσο το δυνατόν χαμηλότερες τιμές, περιορίζει τη σπατάλη της ενέργειας και των πρώτων υλών, προωθεί την τεχνολογική πρόοδο και συμβάλλει στην αύξηση του εθνικού εισοδήματος. Εκ πείρας γνωρίζουμε ότι ο ανταγωνισμός μπορεί να υφίσταται σε μακροχρόνια βάση μόνον εφόσον είναι νομικά κατοχυρωμένος. Χωρίς το κατάλληλο νομικό πλαίσιο, οι επιχειρήσεις τείνουν να καταλαμβάνουν μονοπωλιακές θέσεις. Η ύπαρξη μονοπωλίων έχει ως αποτέλεσμα τα αγαθά και οι υπηρεσίες να περιορίζονται, η ποιότητά τους να φθίνει και, συνεπώς, να αυξάνεται η τιμή τους. Για την αποφυγή αυτών, όλα τα κ-μ της Ε.E. έχουν θεσπίσει σε εθνικό επίπεδο αυστηρούς κανόνες για τη λειτουργία και την προστασία του ανταγωνισμού, ενώ η θέσπιση ενός λειτουργικού ανταγωνιστικού πλαισίου αποτέλεσε και για τις υποψήφιες προς ένταξη χώρες βασική προϋπόθεση για την προσχώρησή τους στην Ε.Ε. Ήδη, η απελευθέρωση των αγορών στην Ευρώπη έχει σημειώσει σημαντική πρόοδο, ενώ στους ελάχιστους εναπομείναντες τομείς, όπου υφίστανται ακόμη τα λεγόμενα φυσικά μονοπώλια, οι καταναλωτές και οι ανταγωνιστές προστατεύονται από τους κανόνες του ανταγωνισμού. Συνέχεια |
|
20 Years from the End of the Cold War
Tzitzika Marina,
LL.M. student of International Law, Faculty of Law, A.U.TH.,
JD student of Law, Faculty of Law, A.U.TH.,
Graduate of International & European Studies, Panteion University of Athens,
Tziouras Ioannis,
LL.M in International Law, Faculty of Law, A.U.TH.,
Graduate of International & European, Economical & Political Studies, University of Macedonia
Abstract
Good intentions scarcely lead to good politics. The great reformers are always working at the brink. Gorbachev’s determination to end the Cold War and restructure the Soviet system appeared to make possible even more dramatic progress across the entire US-Soviet agenda. Although the Stalinist stratocracy was disputable from the very beginning, the global dimension of the duopoly confrontation was identified only retrospectively, after the fall of the Berlin Wall and the entirely collapse of the Central and Eastern Europe and Soviet Empire during 1989-1991. This article’s aim is to expose some of the deep political and systemic rifts that led to the collapse of the communist system, emphasizing on the Soviet and other communistic regime’s response against the events of 1989.
Key Words: End of the Cold War, Communism Collapse, Gorbachev, Perestroika, Soviet Union, Eastern Europe.
|
|
Συνέχεια
|
|
|
ΔΙΑΛΟΓΟΣ
