izmir ticaret sitesi Porno
  • Zoraki Kral film izle
  • Bir Ayrılık film izle
  • Yaratık 2 film izle
  • Yaratık film izle
  • Pis 7 li 18. Bölüm izle
  • Pis 7 li 17. Bölüm izle
  • Son 7. Bölüm izle
  • Son 6. Bölüm izle
  • Yalan Dünya 7. Bölüm fragmanı izle
  • Yalan Dünya 6. Bölüm izle
  • izle Sitemap son bölüm izle
    ΕΚΕΜ | Έρευνα, Τεκμηρίωση, Θέση "ΕΚΕΜ | Έρευνα, Τεκμηρίωση, Θέση EKEM European Energy Policy Observatory TAP Trans Adriatic Pipeline EuroMeSCo MEES
    Turkey’s accession to the European Union: Dilemma and objections
    19.01.12

    By Mersilia Anastasiadou

    The European Union will delay for as long as it can a clear-cut commitment to open its doors to Turkey .

    Introduction:

    Germany and France had principal institutional objections regarding Turkey’s accession into the European Union, on the grounds that any country interested in joining the E.U. should unconditionally harmonize with E.U. values and principles and the acquis communautaire, effectively uphold fundamental principles, such as the rule of law, democracy, respect of international humanitarian law, the human rights declarations, minority rights, political asylum rights and civil liberties.

    Democratic political stability and financial restructuring, the modernization of public administration and regulation of social and economic competition policies, constitute additional basic requirements. These are generally regarded among EU institutions and member states to constitute the foundations of democratic and sound political institutions and of a competitively functioning free market economy and as such, determined the institutional framework, of French and German objections, requirements or conditions to Turkey’s EU accession.

    Another key issue whose significance can hardly be exaggerated, and one of grave concern, mainly for Germany and France but also for other EU member-states, is demography: the high rate of population growth in Turkey and the mass migration movement of the Turkish labour force, and its implications for the future national identity of individual E.U. countries, as well as for the internal EU political balance and decision-making process.

    The former Socialist (Socialdemocratic) German Chancellor, Helmut Schmidt, depicted these concerns in his book “Germany after the Cold War and Europe”, stressing that they are embedded in Franco-German political culture. Regarding the first issue of the rapid Turkish population growth, he maintains that it is or could soon become “threatening” to EU national and community balances. Simply put, Turkey is not any accession state candidate, but one which could become the largest state within the E.U. In 2050, Turkey will probably have twice the population of Germany and France combined.

    As a result, the voting power (that is based on the member country’s population) of Turkey in various E.U. institutions, like the European Parliament, will be substantially larger than that of Germany and France, and thus, Turkey will be able to greatly influence and in some cases control or determine, the decision making mechanisms of the E.U.. Currently Germany and France are the countries with the greater voting power within the EU.

    The second substantial fear of the German and French elites and indeed the public at large, concerns the crucial issue of free movement of workers and other social groups between E.U. members. If Turkey joins the E.U., millions more of Turkish workers would be able to freely move into European cities. Free movement of labour is a defining characteristic of integration, an EU right and privilege from which no member country could be excluded from, via national and permanent derogations.

    However, given the sheer size of Turkey, according to some EU officials , the right of free movement for Turkish citizens could pose major additional problems for the national identity and social and cultural cohesion of EU member states, something that is outright undesirable to both their governments and public opinion.

    The last concern of Germany and France concerns the relationship between Turkish civilization and European civilization? Could Islam become a pillar of European culture? Can the Ottoman heritage, be reconciled and integrated in European affairs? These are fundamental and difficult questions on European identity and future, which cannot be easily brushed aside with simplistic stereotypes and anything but problem-free ideological schemas of “multiculturalism”, and which, consequently, continue to cause concern and controversy among politicians and intellectuals of practically the entire ideological spectrum all around Europe.

    Equally crucial to Turkey’s bid to join the EU, are the attitudes and policies of Greece (and, since its 2004 accession, of Cyprus too) . Analyses of the position of Greece, often distinguish its strategic from its tactical aspects and point out that it was primarily on the tactical level that this position evolved in two broadly distinguishable periods or phases.

    During the first period of EU membership, following its 1980 accession, Greece was firmly opposed to any prospect of Turkey’s accession, because of the Turkish invasion in Cyprus (1974), the multiplying Turkish claims against Greek sovereignty and rights over the Aegean, which led the two countries to the brink of war in at least three occasions (the 1976, 1987 and 1996 crises) and the rivalry with Turkey for regional influence in the Balkans.

    Overall, and at the risk of oversimplification, EU membership gave Greece a major comparative political advantage that balanced Turkey’s military supremacy, whose clearest manifestation has been the continuing to date, illegal occupation of well over a third of the territory of the State of Cyprus (the Republic of Cyprus) and the permanent maintenance of a massive and heavily armed military force of well over 40.000 troops , enjoying decisive support by the near-by based Turkish air force and reinforced by systemic Turkish colonization of the occupied area of the island.

    The repeated Greek blockage of attempts to open the way for Turkey’s EU accession, with continuing Turkish aggression remaining intact was maintained from 1980 to 1999, although a certain policy adjustment took place in March 1995, when Greece lifted a veto on Turkey’s EU Custom Union in exchange for securing a firm timetable for the commencement of Cyprus’ EU accession negotiations in 1998.

    As these negotiations were advancing the point of successful completion, in December 1999, at the Helsinki Summit, Greece, without changing in essence its strategy, agreed at the tactical level with Turkey’s candidacy status for EU accession, which included an “enhanced political dialogue, with emphasis on progressing towards fulfilling the political criteria for accession”.

    Two main political reasons led to this further adjustment of Greek strategy. In the first place, the Greek government realized that the refusal of the European powers to allow Turkey become an E.U. member, was mainly structural in nature, related to strategic concerns. In this context, Athens had no real reason of its own to want to be held responsible by other member states for standing in the way of Turkish membership.

    Moreover, secondly, Greece, by agreeing to Turkey’s E.U. accession “candidacy”, secured full and unconditional EU accession for the Republic of Cyprus. Until 1999, the accession of Cyprus, was considered uncertain, not because Cyprus did not satisfy EU accession criteria, but because of the problem of the continuing Turkish occupation of part of the island republic.

    In 1999, Greece succeeded in making all its EU partners agree that Cyprus’ EU future would no longer be held hostage of Turkish aggression, especially since successive Cypriot governments, with Greece’s support, were committed to a peaceful UN-led negotiated settlement of the Cyprus problem, as the only way to terminate the Turkish occupation.

    In short, the 1999 adjustment of the policy of Greece vis-à-vis the question of Turkey’s EU accession was determined by realist considerations. Athens acknowledged and accepted a strategic Turkish objective or ambition, EU accession, not as a national retreat but as a means to facilitate its own national policy objectives and future changes in Ankara’s policies, in the context of their harmonization with EU values and principles.

    *The opinions stated above are the author's personal opinions

    Συνέχεια
     
    Young Minds Rethinking the Mediterranean
    09.01.12
    Book Publication

    The Hellenic Centre for European Studies successfully co-organized  with the Chios Institute for Mediterranean Affairs, the Centre for International and European Studies of Kadir Has University and the Global Political Trends Centre, the first Euro-Mediterranean forum for young researchers held in Istanbul, on April 2011. The outcome of this first endeavor is an edited volume of the six best articles presented. This study sheds light on the processes of “othering”  and alienation in large part responsible for the Mediterranean’s troubled history, while serving, at the same time, as a tool through which the past and the future can be understood.

    The Euro-Mediterranean Forum for Young Researchers aspires to become the leading paradigm for cooperation between young scholars of the Mediterranean region. The Hellenic Centre for European Studies (EKEM), through its Euro-Mediterranean Observatory (EuroMedO), places great importance on the promotion of research and youth interaction. It is our hope that this publication will enhance access regionally and globally to the thought-provoking work of the new generation of scholars of the Mediterranean.

    Link for the publication:
    http://gpotcenter.org/dosyalar/YoungMindsRethinkingMediterranean_2012.pdf
     
    ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΗΣ 8ΗΣ - 9ΗΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΠΟΗΧΟΣ ΤΟΥΣ
    02.01.12

    Των Κ. Παπανικολάου, Δ. Μεθενίτη και Δ. Φαρμάκη

    Ως κρίσιμες μπορούν να χαρακτηριστούν οι αποφάσεις που ελήφθησαν στη σύνοδο κορυφής της 8ης και 9ης Δεκεμβρίου για την ίδια την ύπαρξη της ευρωζώνης και το μέλλον της Ε.Ε. Οι 26 αρχηγοί κρατών εξαιρουμένου του Βρετανού πρωθυπουργού Ν. Κάμερον υπέγραψαν το «δημοσιονομικό σύμφωνο» για να ενισχύσουν, όπως τόνισαν σε κοινή τους δήλωση, την οικονομική διακυβέρνηση της ευρωζώνης. Παραθέτουμε τα βασικά σημεία του νέου «δημοσιονομικού συμφώνου»:

    -Ισορροπημένοι ή πλεονασματικοί προϋπολογισμοί. Το διαρθρωτικό ετήσιο έλλειμμα δεν μπορεί να υπερβαίνει το 0,5% του ΑΕΠ.
    -Ο κανόνας της αποφυγής των υπερβολικών ελλειμμάτων και χρεών θα πρέπει να προβλεφθεί συνταγματικά ή με ρόλο ισοδύναμης ισχύος. Στον εκάστοτε νόμο θα πρέπει να προβλέπεται αυτόματος διαρθρωτικός μηχανισμός.
    -Τα μέλη που βρίσκονται σε διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος υποβάλλουν στην Κομισιόν και το Συμβούλιο προς επικύρωση πρόγραμμα διαρθρωτικών μέτρων για την μείωση των ελλειμμάτων.
    -Η Κομισιόν μπορεί να επιβάλλει κυρώσεις αν παρατηρηθεί παραβίαση του ορίου για το έλλειμμα.
    -Το Ε.Σ. με ενισχυμένη πλειοψηφία μπορεί να αποφασίσει για τη μη επιβολή κυρώσεων.
    -Οι έκτακτες αποφάσεις του μόνιμου μηχανισμού σταθερότητας θα λαμβάνονται με ενισχυμένη πλειοψηφία της τάξεως του 85% και όχι με ομοφωνία.
    -Αποφασίστηκε η ενεργοποίηση του μόνιμου μηχανισμού σταθεροποίησης εντός του 2012, δηλαδή έναν χρόνο πριν από ότι προβλεπόταν.
    -Αποφασίστηκε, επίσης, η χρηματοδότηση με διμερείς συμφωνίες 150 δις ευρώ του ΔΝΤ, ώστε να συνεισφέρει στην χρηματοδότηση της αντιμετώπισης της κρίσης χρέους.

    Οι αποφάσεις του Ε.Σ. ουσιαστικά αποτελούν, σε σημαντικό βαθμό, επιβεβαίωση του υπάρχοντος δημοσιονομικού πλαισίου που έχει αποφασιστεί στο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, στο Six-Pact και στο Euro-plus pact, δηλαδή σε όλη την υπάρχουσα αρχιτεκτονική της ΟΝΕ. Ειδικότερα, το ζήτημα του ελλείμματος των προϋπολογισμών αλλά και της συσσώρευσης υπερβολικών χρεών, καθώς και οι διαδικασίες που εκκινούνται για κράτη-παραβάτες αποτελούν, στην πραγματικότητα, στοιχεία της αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης, όπως αυτή ορίζεται από τη συνθήκη του Μάαστριχτ. Τα μόνα ουσιαστικά νέα χαρακτηριστικά που εισάγονται είναι αφενός, η αυστηροποίηση (υποχρέωση υιοθέτησης συνταγματικών κανόνων) και αφετέρου, το γεγονός ότι μετατρέπονται σε πιο άμεσες οι κυρώσεις που επιβάλλονται σε περίπτωση δημοσιονομικής παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς. Η εγκατάλειψη του PSI (πλην της ελληνικής περίπτωσης) καθώς και η απόφαση χρηματοδότησης του ΔΝΤ αλλά και η ενεργοποίηση, νωρίτερα. του μόνιμου μηχανισμού με τη στήριξη των μελών κρατών της ΕΕ, αποτελούν τα ουσιαστικότερα σκέλη της απόφασης, στοχεύοντας σε μία απόπειρα σταθεροποίησης των αγορών. Βέβαια, κριτικές στην απόφαση έχουν επισημάνει ότι χωρίς δραστικότερα μέτρα, όπως η έκδοση ευρωομολόγων με την ολοκλήρωση της δημοσιονομικής ένωσης θα μπορούσε να απομακρύνει την ευρωζώνη από την δύσκολη θέση, στην οποία βρίσκεται την τελευταία τριετία. Σαφώς, η Δημοσιονομική Ένωση δεν επιτυγχάνεται σε καμία περίπτωση με το παρόν σύμφωνο, καθώς παρουσιάζει ως σχεδόν αποκλειστικό θέμα την ομογενοποίηση των δημοσιονομικών μεγεθών και δεν περιλαμβάνει κάποια άλλα συστατικά στοιχεία μιας Δημοσιονομικής Ένωσης, όπως η φορολογική ένωση.

    Η ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΒΕΤΟ ΚΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΤΑΧΥΤΗΤΩΝ
    Μέγιστο πολιτικό ζήτημα προκάλεσε στο Ε.Σ. η επιμονή της Βρετανίας να καταψηφίσει το σύμφωνο παρά τις σκληρές διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν της βρετανικής ανακοίνωσης. Ο Γάλλος πρόεδρος χαρακτήρισε απαράδεκτους τους όρους που έθεσε ο Βρετανός πρωθυπουργός Ν. Κάμερον, προκειμένου να συναινέσει με την αλλαγή των συνθηκών. Ο Κάμερον στις διαπραγματεύσεις επικεντρώθηκε στην εξαίρεση του χρηματοπιστωτικού λόμπι του Λονδίνου από τις πτυχές της συμφωνίας ενώ είχε δηλώσει σε όλους τους τόνους ότι θα ασκήσει βέτο, αν κρίνει ότι το αποτέλεσμα της συνόδου κορυφής είναι βλαπτικό για τα βρετανικά συμφέροντα. Πέραν της εξαίρεσης του Σίτι, αμφιλεγόμενο θέμα για τους Βρετανούς αποτέλεσαν οι προτάσεις για μεταφορά αρμοδιοτήτων από τα κράτη μέλη στα υπερεθνικά όργανα αναφορικά με την επικύρωση των εθνικών προϋπολογισμών και στοιχεία δημοσιονομικής πολιτικής, ζήτημα που θεωρήθηκε “casus beli” για τις βρετανικές θέσεις. Χαρακτηριστικές οι δηλώσεις Βρετανών αξιωματούχων: «Δεν αλλάζουμε ούτε λέξη από τις ευρωπαϊκές συνθήκες» τόνισε ο ΥΠΕΞ της Βρετανίας Ο. Χέιγκ με τον Κάμερον να συμπληρώνει: «Πήρα μία δύσκολη αλλά σωστή απόφαση..αυτό που προτάθηκε δεν εξυπηρετούσε τα βρετανικά συμφέροντα». Τη «λύπη» τους για την απόφαση του Βρετανού πρωθυπουργού να ασκήσει βέτο στα σχέδια για μία νέα ευρωπαϊκή συνθήκη, εξέφρασαν με δηλώσεις τους στελέχη της γαλλικής κυβέρνησης: «Θα ήταν προτιμότερο αν η Βρετανία είχε ακολουθήσει αυτό το ιστορικό κίνημα. Λυπούμαστε για την απόφαση» δήλωσε ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Φρ. Μπαρουέν. Ο Γάλλος ΥΠΕΞ Α. Ζιπέ πρόσθεσε «Για τη Βρετανία η Ευρώπη είναι απλά μία αγορά, αλλά για τους υπόλοιπους είναι κάτι παραπάνω. Είναι οικονομική και νομισματική αλληλεγγύη». Ευρωπαίοι αξιωματούχοι δήλωσαν ικανοποιημένοι από τα αποτελέσματα της συνόδου. Η Α. Μέρκελ επισήμανε: «Έλεγα πάντοτε ότι η ευρωζώνη πρέπει να ανακτήσει την αξιοπιστία της..πιστεύω ότι με τις σημερινές αποφάσεις αυτό θα επιτευχθεί».

    ΡΗΓΜΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, ΔΙΧΑΣΜΕΝΗ Η ΑΓΓΛΙΑ
    Καταψηφίζοντας το δημοσιονομικό σύμφωνο των 17+9, η Μεγάλη Βρετανία, εκτιμάται από αναλυτές, ότι δεν βρίσκεται μονάχα απομονωμένη, αλλά επίσης και διχασμένη καθώς στο εσωτερικό της κυριαρχεί η κατάσταση 'όλοι εναντίων όλων' . Το κυβερνών Συντηρητικό κόμμα βρέθηκε διχασμένο, εξαιτίας των έντονων διαφωνιών που επικράτησαν ανάμεσα στα στελέχη των Συντηρητικών που υποστήριξαν το βέτο του Κάμερον και ζητούν τον εναπροσδιορισμό του ζητήματος της ευρωπαϊκής προοπτικής της Βρετανίας και εκείνων που άσκησαν κριτική για την επιλογή του να απομακρυνθεί από την γηραιά ήπειρο και να κινηθεί προς τον Ατλαντικό. Επίσης, οι Φιλελεύθεροι (σύμμαχοι των Τόρις) άσκησαν κριτική στους ευρωσκεπτικιστές και ζήτησαν από τους τελευταίους να επανακαθορίσουν τη στάση τους, προτείνοντας μία ευρωπαϊκά εμπνευσμένη λύση. Οι Εργατικοί της αντιπολίτευσης, από την πλευρά τους, χαρακτηρίζουν την απόφαση του πρωθυπουργού ως μια τραγική επιλογή. Εκπρόσωποι του τραπεζικού συστήματος με δηλώσεις τους στήριξαν τον Κάμερον για την προστασία που παρείχε στα συμφέροντα του City, όπως επισήμανε ο Μπομπ Ντάιαμοντ, Πρόεδρος της Barclays, αλλά την ίδια στιγμή, εκπρόσωποι της βρετανικής αγοράς με δηλώσεις τους τόνισαν την ανησυχία τους για τις επιπτώσεις στην εξαγωγική δυνατότητα της Βρετανίας στην Ενιαία Αγορά. Καθώς οι πιο ευρωφοβικές tabloid κρατούν έντονα ευρωσκεπτικιστική στάση, οι δύο πιο σημαντικές οικονομικές εφημερίδες της Αγγλίας (αλλά και της Ευρώπης) δηλώνουν ότι “ο Κάμερον δεν πήρε τίποτα πίσω ως αντάλλαγμα από το βέτο που άσκησε” (Financial Times), ή ότι “ίσως να έπραξε μεγάλο σφάλμα για τα μακροχρόνια βρετανικά συμφέροντα” (The Economist).

    Η ανάδυση μια Ευρώπης δύο ή καλύτερα τριών ταχυτήτων φαίνεται να μοιάζει ολοένα και πιο πιθανή: Με τη Μ. Βρετανία στον εξωτερικό διάδρομο, τα μέλη της ΕΕ που δεν υιοθέτησαν ακόμα το ευρώ στο κέντρο και οι χώρες του ευρώ στον εσωτερικό δακτύλιο. Η επιλογή του βέτο ή καλύτερα η επιθυμία να προστατευτεί το οικονομικό κέντρο του City θα μπορούσε μόνο να επιβραδύνει τις αναπόφευκτες αλλαγές δήλωσε, μεταξύ άλλων, ο Τζον Λόιντ: “Τους επόμενους μήνες θα φανεί πόσο επικίνδυνη ή σοφή ήταν η απόφαση του Κάμερον”( La Republica 11/12/2011).

    ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΒΕΤΟ
    Τη Δευτέρα 12/12 είχαμε ήδη τις πρώτες αντιδράσεις από Γερμανικής πλευράς με την έκκληση του Σόιμπλε προς τη Βρετανία να επαναπροσεγγίσει την Ευρώπη, μιλώντας στην γερμανική κρατική τηλεόραση. Ο ίδιος εξέφρασε την ελπίδα να ενταχθεί και η Βρετανία στη συμφωνία για μεγαλύτερη δημοσιονομική πειθαρχία. “Η πόρτα για την Βρετανία παραμένει ανοιχτή και ελπίζω ότι οι Βρετανοί θα διαβούν την ανοιχτή αυτή πόρτα” είπε ο ίδιος. Μολονότι δεν έχει επιτευχθεί συμφωνία για την αλλαγή των Συνθηκών, ο Σόιμπλε δεν θεωρεί ότι η Ευρώπη έχει διασπαστεί. Επισήμανε όμως την άμεση ανάγκη να υλοποιηθούν αμέσως οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής. Τη σταθερότητα της Ευρώπης επιβεβαίωσε και η αντιπρόεδρος της Κομισιόν Ρέντινγκ μιλώντας επίσης σε εκπομπή της γερμανικής τηλεόρασης. Απαντώντας σε ερώτηση αν η Ευρώπη κινδυνεύει με διάσπαση μετά τη Σύνοδο Κορυφής, η επίτροπος απάντησε κατηγορηματικά “όχι”. Στην ίδια εκπομπή την ανησυχία του για το βρετανικό “όχι” εξέφρασε και ο πρώην πρωθυπουργός της Βαυαρίας και πρώην υποψήφιος καγκελάριος Έντμουντ Στόιμπερ. Η μεγάλη Βρετανία ήταν πάντα σκληρή έναντι του ευρώ, δήλωσε ο ίδιος και συνέχισε: “Η Μεγάλη Βρετανία θα παραμείνει στην Ευρώπη. Δεν έχουν άλλη επιλογή” (Deutsche Welle 12/12/2011).

    ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΘΕΣΜΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΟΡΥΦΗΣ
    Το «Δημοσιονομικό Σύμφωνο» αποτελεί μία διακυβερνητική συμφωνία ανάμεσα στα 26 κράτη της Ε.Ε. πλην της Βρετανίας, η οποία αρνήθηκε να υπογράψει, αναφέροντας λόγους «σημαντικών εθνικών συμφερόντων». Έτσι δεν πραγματοποιήθηκε μία αλλαγή της Συνθήκης της Λισσαβόνας, όπως επιθυμούσαν έντονα Παρίσι και Βερολίνο. Έτσι, το διακυβερνητικό σύμφωνο αναμένεται να επικυρωθεί από τα κοινοβούλια των κρατών μελών τη στιγμή, ωστόσο, που εξετάζεται σε κάποιες χώρες ακόμη και η επιλογή των δημοψηφισμάτων ως κυρωτικών μέσων. Σε τουλάχιστον έξι κράτη μέλη (Ιρλανδία, Ολλανδία, Αυστρία, Ρουμανία, Δανία, Φινλανδία, Λετονία, Τσεχία) αναμένεται να δημιουργηθούν κλυδωνισμοί στα πολιτικά συστήματα λόγω του πολιτικού περιεχομένου αλλά και λόγω των νομικών ζητημάτων, που προκύπτουν από την προσθήκη του Διακυβερνητικού Πρωτοκόλλου στην αρχιτεκτονική της ΟΝΕ και συγκεκριμένα στο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Επιπρόσθετες τριβές έχει δημιουργήσει το ζήτημα εμπλοκής κοινοτικών οργάνων, όπως η Κομισιόν και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στις διαδικασίες του συμφώνου. Το θέμα έχει αναφερθεί από Βρετανούς αξιωματούχους και η κριτική βασίζεται στην αμφισβήτηση αν κοινοτικά όργανα μπορούν να συμμετέχουν στις διαδικασίες ενός διακυβερνητικού συμφώνου. Η παραχώρηση αρμοδιοτήτων αναφορικά με τον έλεγχο των εθνικών προϋπολογισμών στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο από τα κράτη μέλη σε ένα ευαίσθητο πολιτικό πεδίο όπως η δημοσιονομική πολιτική σίγουρα αποτελεί ένα ζήτημα, το οποίο προκαλεί ήδη έντονες συζητήσεις στις πολιτικές έννομες τάξεις των συγκεκριμένων κρατών μελών αλλά και στα πολιτικά συστήματα των είκοσι έξι κρατών μελών. Άλλο αμφιλεγόμενο σημείο του συμφώνου, αποτελεί η απόφαση που απαιτεί οι έκτακτες αποφάσεις του μόνιμου μηχανισμού σταθερότητας να λαμβάνονται με πλειοψηφία 85% και όχι με ομοφωνία, διαδικασία που ενισχύει τη δυνατότητα του Ε.Σ. να μπλοκάρει τις κυρώσεις για ένα μέλος που έχει παραβιάσει το σύμφωνο.
     
     
    Grundtvig
    euromsco
    Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο
    Μνημόνια Συνεργασίας του ΕΚΕΜ με την Κυβέρνηση

    Το Ελληνικό Κέντρο Ευρωπαϊκών Μελετών στο πλαίσιο του επιστημονικού ρόλου του, υποστηρίζοντας το έργο της ελληνικής κυβέρνησης αναφορικά με τα θέματα που άπτονται των αρμοδιοτήτων του και παράλληλα με την άσκηση των καθηκόντων του ως συμβουλευτικού βραχίονα του Υπουργείου Εξωτερικών, έχει συνυπογράψει Μνημόνια Συνεργασίας με τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης κ. Θεόδωρο Πάγκαλο καθώς και με το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

    Συνέχεια
    Είσαι φοιτητής   ΕΚΕΜ Blog   Διάλογος   H Ευρώπη σήμερα